I boję się snów

To jedna z tych książek, które należy przeczytać. Ważna lektura, której nie polecam czytać wieczorem (jak wskazuje sam tytuł).

Zdecydowanie polecam wahającym się Czytelnikom. W dziedzinie literatury obozowej jest to prawdziwa perełka - wspomnienia pisane nieszablonowo, boleśnie i zadziwiająco szczerze (takie mam wrażenie), bez pomijania niewygodnych i "niezgrabnych" wydarzeń, z zachowaniem takiego dystansu, jaki jest możliwy z punktu widzenia osoby w pewnym sensie naznaczonej przez historię i skłonnej do głębokiej refleksji i analizowania tego, co widzi i czego doświadcza. Jest to jedna z tych książek, które pochłania się o kazdej porze dnia, wykorzystując wszystkie możliwe chwile, zerkając w tekst podczas mieszania zupy i podczytując podczas nocnego karmienia dziecka, nosząc ją w torebce "na wypadek, gdyby trzeba było poczekać gdzieś na coś choćby pięć minut" - taka książka, dla której świetny film czy miękka poduszka po męczącym dniu to żadna konkurencja:) Polecam raz jeszcze.

Książka w bardzo prostych słowach i bez zbędnego patosu opowiada o losie polskich kobiet umieszczonych w niemieckim obozie koncentracyjnym Ravensbruck, na których Niemcy dokonywali eksperymentów medycznych. Jak w takich warunkach zezwierzęcenia i nieludzkiego cierpienia pozostać człowiekiem i zachować należną mu godność? Polecam nie tylko osobom zainteresowanym historią.

"I boję się snów" Pani dr. Wandy Półtawskiej to nie tylko zapis traumatycznych wspomnień z okresu pobytu w obozie koncentracyjnym, ale także doskonałe studium etyczne i antropologiczne, stawiające pytania i formułujące wnioski dotyczące kondycji człowieczeństwa w okresie II wojny światowej. Myślę, że to także przestroga dla potomnych będąca jednocześnie świadectwem doświadczenia apogeum zła i tyranii. To świadectwo o dehumanizacji człowieka i postrzegania go w kategorii przedmiotu i "królika doświadczalnego". Książka Pani Półtawskiej stanowi także dowód siły wiary w Boga i jest lekcją pokładania w Nim nadziei w czasach bezsensu.

ksiazka lekka latwa i przyjemna:) jednak wydaje mi sie ze autorka troche mija sie z prawda..za kazdym razem sprzeciwiala sie ssmanom i aufzejerkom..nigdy nie zostala za to bita ani karana to troche nieprawdopodobne

Książka ta wpadła mi w rece zupełnie przypadkowo:)Wybrałam się do sklepu żeby kupic pamiatke do Bierzmowania dla mojego siostrzenca i rzuciła mi się w oczy własnie ta książka. Przeczytałam ja w jeden dzień.Byłam naprawdę pod wrażeniem ile Ci ludzie przeszli,to fakt nikt kto tego nie przezył nie jest wstanie sobie tego wyobrazić.Ale na ile moja wyobraźnia mi pozwoliła w czuć się w życie tych ludzi na tyle staram się ocenic to co przeczytałam. I pomyslec,że czasem ludzie narzekają w tych czasach na swój los,a co mieli powiedziec ludzie zyjąc w obozach i momo wszystko tak bardzo chcieli żyć. Chyle czoło dla tych ludzi i dziekuje Pani Wandzie Połtawskiej za to ,że postanowiła przelać swoje przezycia na papier.Dziekuje.

mi osobiscie ksiażka się bardzo podobała.Uważam,że warto ja przeczytac by dowiedziec sie czegos io histori naszych przodkow o przezyciach naszych przodków w obozie.