Caterina

Poruszająca do głebi.Z jednej strony nieszczęście które dotknęlo rodzinę Soccich tak dramatycznie przeżywana i ukazana przez ojca,a z drugiej świadectwo wiary w Boga który obecny jest w cierpieniu.

"Caterina" - książka - świadectwo, którą polecam wszystkim tym,którzy mają jeszcze jakieś wątpliwości w wierze w moc i działanie Pana Boga w życiu każdego człowieka i moc wytrwałej modlitwy. Świadectwo przeżywania swego życia prawdziwie po chrześcijańsku, mocno zakorzenionego w Chrystusie. Chrześcijaństwo to nie sentymentalizm i uczestnictwo w pobożnych praktykach religijnych. Książka zaprasza do refleksji nad naszym dotychczasowym życiem i zaprasza do nawrócenia. Zaczęłam czytać, kiedy przeżywałam chwile buntu na swą rzeczywistość. Teraz wiem, że demon każdemu podsuwa pokusę aby zejść z krzyża, bo wie, że za nim jest już tylko zwycięstwo - ZMARTWYCHWSTANIE! Pozdrawiam. Bożena

Piękne wyznanie wiary! Prawdziwej, pokornej, pełnej Nadziei i absolutnego zaufania, które rodzi cuda. Takim być, jak matka i ojciec Katheriny! Tę książkę powinno się mieć i czerpać z niej garściami...

Ksiązka jest bardzo dobra.Wzruszajaca historia zmagania się kochającego ojca z ciężką choroba córki.Piękna i dobra lektura na wakacje.Bardzo polecam.Pozdrawiam.Ewa

Przeżycia ojca /matki z powodu choroby dziecka zawsze są poruszające. Świadectwa są indywidualne i ich siła wyrazu zależy również od osobowości autora. W wypadku Cateriny mam wrażenie, że była ona pisana jakby trochę ,,na zamówienie,,. Traci przez to ona trochę na autentyczności . Ja w pewnym momencie czytania byłem rozczarowany nadmierną ilością wątków medialnych zawartych w tej książce. Euforia medialna zakłóciła spokój narracji , który jest przecież niezbędny w przedstawianiu relacji odnoszonych do Boga . Uważam, że świadectwo powinno unikać emocji, a tych moim zdaniem w Caterinie jest zbyt wiele.

Witam Serdecznie:) Na początku chciałem podziękować za rzetelną przesyłkę, która dotarła bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Przed zakupem powyższej książki zastanawiałem się nad jej treścią, co może wnieść do sfery intelektualnej, a przede wszystkim emocjonalnej. I jednym odzwierciedleniem powyższych wątpliwości jest słowo "nadzieja", która jest kwestią przewodnią tejże książki. Nadziei, która tworzy człowieka, pozwalającej osobie ludzkiej przeżyć życie w przygodzie, w szeroko pojętej ekstazie zatopionej w antropologi chrześcijańskiej. Warto w tym miejscu przytoczyć myśl czeskiego teologa, filozofa T. Halika - (...) nadzieja jest szczeliną, przez którą przyszłość rzuca promień światła w teraźniejszość, a jednocześnie pozwala widzieć inaczej, "w innym świetle", naszą przeszłość. Dlatego jest tak bardzo potrzebna zwłaszcza w ciemnych chwilach życia, szczególnie wtedy, gdy na teraźniejszość pada z przeszłości cień winy. Nadzieja jest szparą, przez którą nawet w najbardziej dusznych chwilach teraźniejszości możemy wciągnąć w płuca oddech przyszłości; są sytuacje, kiedy udusilibyśmy się bez niej (...) Ale właśnie wtedy przychodzi Bóg w postaci wezwania: wstań, masz jeszcze przed sobą długą drogę! (...) Antoni Socci w swoim dzienniku o powiadającym o losach swojej córki Cateriny w sposób bardzo subtelny przedstawił ową nadzieję - nadzieję ukrytą w kochającej córce, która stała ogniwem łączącym ojca w dojrzewaniu i pomnażaniu wiary - "Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego"

Słowa nie wystarczą aby w godny sposób opowiedzieć to o czym jest ta Książka! Książka z wielkiej litery, gdyż pozycja jest wielka Duchem! Umacnia i daję nadzieję na lepsze jutro i promyk słońca w każdym nawet najmniejszym cierpieniu...!

Książka ukazuje siłę modlitwy i wiarę człowieka w tę modlitwę tak silną,że chwilami czytelnik zazdrości mu tej wiary. Jest to książka bardziej o przeżyciach i dramacie ojca Cateriny niż o niej samej.Czyta się ją jednym ciągiem,choć na koniec czytelnik żałuje że ta lektura nie przybliżyła mu samej osoby Cateriny.

Książka wzruszająca i przejmująca serce do głębi. Zazdroszczę dziewczynom takich ojców bo mój jest zupełnie inny. Postawa duchowa aurora była dla mnie pociechą na czas w którym do mnie trafiła.

Książka godna polecenia, chociaż spodziewałam się,innego przedstawienia losów Catariny. Jednak wraz z zagłębianiem się w treść książki, czytałam ją z coraz większym zainteresowaniem. Myślę, ze w książce tej nie chodzi o przedstawienie historii choroby bohaterki, lecz o sposób radzenia sobie z takimi doświadczeniami losowymi.oraz o ufność Bogu nawet w tak ciężkich chwilach.Książka dodaje otuchy.

Książka jest wstrząsającą historią Cateriny, która w wyniku nagłego ataku serca zapada w śpiączkę. Życie młodej, pełnej życia i pasji dziewczyny, oddanej na co dzień Jezusowi, zostaje nagle przerwane... Jej historia dotyka serca i sprawia, że do Cateriny czuje się sympatię i z serca wyrywa się modlitwa o jej uzdrowienie. Jednocześnie człowiek zastanawia się - widząc taki przykład wiary rodziców - jak to jest z tą moją wiarą?...